Svemir
Svemir se uobičajeno definiše kao sve što postoji, sve što je ikad postojalo, i sve što će ikad postojati. Prema našem današnjem razumevanju, Svemir se sastoji od tri konstituenta: prostor-vreme, formi energije, uključujući elektromagnetnu radijaciju i materiju, i fizičkih zakona koji ih povezuju. Svemir isto tako obuhvata sav život, svu istoriju, a neki filozofi i naučnici čak sugerišu da obuhvata i ideje kao što je matematika.
Pokušaji da se shvati sam smisao Svemira s najveće tačke gledišta su napravljeni u kosmologiji, nauci koja se razvila iz fizike i astronomije. Međutim, prva pitanja o postojanju svemira su bila oformljena još u antičkoj Grčkoj. Smatra se da su prvi filozofi koji su postavili pitanje o suštini svemira (prirode, praelementa) bili predsokratovci iz Mileta, počevši od Talesa (oko 6. veka p.n.e.), koji je tražio pramateriju svega postojećeg. Kasnije je Pitagora postavio temelje shvatanju svemira kroz red, broj i harmoniju.
Niko nije imao konkretnu ideju o svemiru koja je mogla da se prikaže vizuelno. Međutim, jedan od velikih naučnika i filozofa iz stare Grčke je došao do nekog prvog modela.
Poznati filozof Aristotel je pažljivo osmislio model vasione. Predstavio je sistem u kom je Zemlja u centru svemira sačinjenog od preko 50 koncentričnih kristalnih sfera. Zvezde su pričvršćene na poslednju sferu, a planete na sfere bliže centru. Sve van Zemlje bilo je večno i nepromenljivo. Iako nam ovakve ideje danas možda deluju čudnovato, one su znatno uticale na naučnike čitavih 2 000 godina.
